Dochodzenie wierzytelności Dochodzenie wierzytelności
Karol Sienkiewicz 31 maja 2016 in Komornicy, Nowinki 8 komentarzy

Monitor Postępowania Egzekucyjnego

Jakiś czas temu wspominałem o Portalach Informacyjnych Sądów Apelacyjnych. Rozwiązanie to działa, jest bardzo wygodne. Mam konta w kilkunastu sądach w czterech apelacjach (Gdańsk, Poznań, Warszawa i łódź), gdzie działam najczęściej i jestem bardzo zadowolony z tej funkcjonalności.

Żałowałem tylko, że nie ma podobnego dostępu do akt spraw komorniczych, a na tym zależy najbardziej moim klientom od dochodzenia wierzytelności, którzy są jednocześnie Czytelnikami bloga.

I wczoraj to się zmieniło. Otóż jeden z toruńskich komorników, z którym stale współpracuję – dr Tomasz Sobecki – poinformował mnie, że właśnie uzyskał prawo do testowania nowego narzędzia – Monitor Postępowania Egzekucyjnego. I zaprosił mnie do założenia konta numer 1.

Ten Monitor to program sprzężony z programem kancelarii komorniczej, dzięki któremu mam wgląd do prowadzonych przez komornika spraw, w których jestem pełnomocnikiem wierzyciela. I mogę dzięki temu przeglądać dokumenty spraw egzekucyjnych. Widzę co wyszło od komornika, jakie są wpłaty, jaka korespondencja przychodzi.

Np. w programie widzę wyniki zapytań w CEPIK. Widzę, czy zapytanie o OGNIVO dało rezultat. Wiem, co odpisał ZUS czy Urząd Skarbowy. Tam są po prostu pliki PDF które mogę pobrać. Wiem także, jakie ustalenia poczynił komornik w sprawie majątku.

Oczywiście, program nie jest doskonały, ma swoje mankamenty. Ale tak jak napisałem wcześniej – to jest faza testów.

Najważniejsze jest jednak to, że informatyzacja wymiaru sprawiedliwości dotarła także do komorników. I oby tak dalej!

portal komorników

Karol Sienkiewicz 17 maja 2016 in Dłużnicy, Komornicy, Sposoby egzekucji 15 komentarzy

Egzekucja ze świadczeń z programu 500+

Kilka dni temu kraj obiegła wiadomość o zajęciu przez komornika sądowego środków, które otrzymała matka szóstki dzieci w związku z przysługiwaniem jej prawa do pomocy finansowej od państwa, wynikającej z obowiązywania programu 500+. Z uwagi na to, że w mediach pojawiły się głównie nacechowane emocjami przekazy, postanowiłem zaprezentować sprawę z nieco innego punktu widzenia. Chciałbym przedstawić, jak sytuacja wygląda w kontekście obowiązujących przepisów prawa, a także uprawnień i obowiązków komornika, działającego na wniosek wierzyciela.

Dlaczego tak się stało? W założeniu ustawodawcy kwoty pochodzące z programu 500+ nie miały podlegać egzekucji komorniczej. Ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci z dniem 1 kwietnia 2016 r. zmieniła treść przepisu art. 833 K.p.c. § 6 na następującą (nowe brzmienie wyróżniłem):

Nie podlegają egzekucji świadczenia alimentacyjne, świadczenia pieniężne wypłacane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, świadczenia rodzinne, dodatki rodzinne, pielęgnacyjne, porodowe, dla sierot zupełnych, zasiłki dla opiekunów, świadczenia z pomocy społecznej, świadczenia integracyjne oraz świadczenie wychowawcze.

Jak wynika z opisu sprawy, komornik sądowy zajął rachunek bankowy dłużniczki jesienią 2015 r. Zajęcie rachunku bankowego polega na przesłaniu stosownej informacji do banku prowadzącego rachunek (reguluje to przepis art. 889 § 1 pkt 1 K.p.c.) i oznacza, że wszystkie środki finansowe, które znajdują się na tym rachunku, zostaną przekazane komornikowi (poza kwotą wolną od zajęcia), który następnie zaspokoi roszczenie wierzyciela.

W kwietniu 2016 r. dłużniczka złożyła wniosek o przyznanie jej świadczenia wychowawczego 500+ na szóstkę wychowywanych przez nią dzieci. W treści wniosku wskazała, że środki mają być przekazywane na rachunek bankowy- ten sam, który zajął komornik.

W związku z tym, gdy środki z programu 500+ wpłynęły na konto dłużniczki, bank po prostu przekazał je komornikowi. Komornik nie ma wglądu do historii rachunku bankowego dłużnika- nie wie więc, skąd pochodzą przekazane mu środki. Taką wiedzę ma jedynie bank. Faktu przekazania komornikowi pieniędzy nie zmienił nawet tytuł przelewu, z którego wynikało, że środki pochodzą z programu 500+. Oczywiście, komornik nie ma również informacji o tym, jaki był tytuł tego przelewu. On widzi jedynie kwotę, którą przekazuje mu bank. Dlatego mówi się, że środki pieniężne na rachunku bankowym „tracą tożsamość”. Należy przy tym pamiętać, że komornik dokonuje zajęcia rachunku bankowego dłużnika na wniosek wierzyciela. Żaden z tych podmiotów nie ma jednak jakiejkolwiek wiedzy jakie kwoty pieniędzy się na tym rachunku znajdują (lub znajdą w przyszłości).

Podobny problem pojawił się kilka lat temu i dotyczył dopłat dla rolników (pisałem o tym tutaj). Wtedy, po jakimś czasie, udało się rozwiązać tę kwestię. Obecnie środki stanowiące dopłaty dla rolników nie są przekazywane przez banki komornikom, nawet gdy znajdą się na zajętym rachunku bankowym. Można podejrzewać, że niedługo podobne rozwiązania zostaną wprowadzone w odniesieniu do kwot wypłacanych w związku z istnieniem programu 500+. Do tego czasu wg mnie komornik działa poprawnie i jeżeli zrezygnuje z zajmowania rachunków to sam narazi się na odpowiedzialność.

W tej sprawie kilkukrotnie wypowiadała się także Krajowa Rada Komornicza- warto zapoznać się również z ich stanowiskiem.

Miało być zatem dobrze a wyszło jak zwykle.

 blog zdjecie

 

Karol Sienkiewicz 10 maja 2016 in Sprawy w sądzie, Tytuł Wykonawczy 11 komentarzy

Pozew na podstawie czeku

Pisałem już zaletach weksla przy dochodzeniu należności. Dzisiejszy wpis chcę poświęcić temu, jak wygląda to w przypadku kiedy dysponujemy czekiem.

Czeki to nieco zapomniana instytucja, ale nadal jeszcze funkcjonują w obrocie prawnym jako swego rodzaju środek zapłaty. Ostatnio nawet ogłoszono tekst jednolity powyższej ustawy (tak jakby nie było innych ważnych rzeczy do publikowania). Okazuje się jednak, że mimo upływu lat korzyści płynące z czeku dla wierzycieli są całkiem spore.

W momencie „zapłaty” czekiem jego wystawca tak naprawdę nie płaci, a zobowiązuje bank do zapłaty. Posiadacz czeku może wtedy udać się do odpowiedniego banku i „wypłacić” pieniądze z konta bankowego wystawcy czeku. Uprawnienie to na podstawie art. 29 Prawa czekowego działa jedynie przez 10 dni od daty wystawienia czeku.

Art. 29. Czek, wystawiony i płatny w tym samym kraju, powinien być przedstawiony do zapłaty w ciągu dni dziesięciu.

Termin ten dotyczy czeków wystawionych i płatnych w Polsce. Do czeków wystawionych w krajach europejskich oraz tych „położonych nad Morzem Śródziemnym”, a płatnych w Polsce lub na odwrót, termin ten wynosi 20 dni.

Po upływie wskazanych terminów wystawca czeku może go odwołać. Ale spokojnie – nie oznacza to utraty prawa do dochodzenia roszczeń. „Odwołanie czeku” nie odnosi się do samego istnienia czeku, tylko do zawartego w czeku polecenia zapłaty. Oznacza to, że bank może wtedy odmówić wypłaty pieniędzy, ale zobowiązanie wystawcy czeku trwa nadal. I jak wystawca nie zapłaci, to można go pozwać.

Tak jak w przypadku weksla, sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu nakazowym (art. 485 § 2 kpc).

Art. 485 § 2. Sąd wydaje również nakaz zapłaty przeciwko zobowiązanemu z (…) czeku, których prawdziwość i treść nie nasuwają wątpliwości.

W treści pozwu wystarczy więc powołać się na czek i wnieść o wydanie nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym. Opłata od pozwu, jak to w postępowaniu nakazowym, wynosi tylko 1/4 opłaty podstawowej.

Analogicznie jak w przypadku nakazu zapłaty z weksla, nakaz zapłaty wydany na podstawie czeku stanowi tytuł zabezpieczający, a po upływie terminu do zaspokojenia roszczenia staje się natychmiast wykonalny. Możesz więc wystąpić o nadanie mu klauzuli wykonalności nawet jeśli nie stał się on prawomocny. Z czym to się dokładniej wiąże pisałem już we wspomnianym na wstępie wpisie oraz tutaj.

Jak widzisz, czek daje takie same możliwości jak weksel, jeżeli chodzi o dochodzenie swoich wierzytelności, a przy tym jest o wiele prostszy w użyciu. Może więc warto zastanowić się nad działaniami, które sprawią, że Twoi kontrahenci, zamiast prosić o wystawienie faktury na przelew, po prostu zaczną wystawiać czeki? Bo przecież każdy posiada rachunek w banku.

Ciekawe co o czekach sądzą specjaliści od weksli.

dokument

Karol Sienkiewicz 9 maja 2016 in Nowinki 11 komentarzy

Ulga na złe długi. Nowelizacja

Zdecydowana większość dłużników posiada majątek, ale stara się go skrzętnie ukrywać przed wierzycielami. Podejmując przemyślane, ale kreatywne i często niestandardowe działania, znajdujemy czasami sposób na skuteczne wyegzekwowanie długu. Ale nie zawsze.

Trafiłeś na dłużnika, który naprawdę nie ma nic? Z pustego przecież i Salomon nie naleje. Takiej wierzytelności nikt nawet nie będzie chciał kupić. W takim wypadku pozostaje już tylko jedna ze strategii teorii mikroekonomii – tj. minimalizacja strat. Jedną z instytucji, z której może skorzystać przedsiębiorca posiadający takiego dłużnika jest tzw. ulga na złe długi.

Na czym co do zasady polega ta ulga pisałem Ci już wcześniej. Od tego czasu mieliśmy jednak kilka zmian w przepisach regulujących ulgę na złe długi. Ostatnia nowelizacja dotycząca możliwości korekty podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności weszła w życie w dwóch etapach: część dn. 1.07.2015 r., a część dn. 1.01.2016 r.

Lipcowa zmiana przepisów, poprzez uchylenie ust. 7  art. 89a Ustawy o VAT, umożliwiła wierzycielom korzystanie z ulgi na złe długi nawet pomimo istnienia powiązań z dłużnikiem o charakterze rodzinnym, czy kapitałowym, itp.

Zmiana ze stycznia 2016 r. związana jest natomiast z wprowadzeniem do systemu prawa tzw. postępowania restrukturyzacyjnego (obok upadłości i likwidacji). Nie możesz więc stosować ulgi za złe długi w stosunku do dłużnika, który czy to w dniu dostawy/sprzedaży, jak i w dniu poprzedzającym dzień złożenia korekty, znajduje się w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego.

Nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy dług nie został uregulowany lub zbyty w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze. Jeśli więc jesteś w stanie uprawdopodobnić, że wierzytelność jest nieściągalna to jakie jeszcze warunki muszą być dodatkowo spełnione, aby skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na rzecz takiego dłużnika?

Po pierwsze musisz być zarejestrowany jako czynny podatnik VAT.

Po drugie, dostawa towaru lub świadczenie usług na terenie kraju jest dokonana na rzecz podatnika (dłużnika), który:

– jest zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny,

– nie jest w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego, upadłościowego lub w toku likwidacji.

Warunki te muszą być spełnione również w dniu poprzedzającym dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty podatku należnego.

Ponadto od daty wystawienia faktury VAT dokumentującej taką wierzytelność nie może upłynąć okres 2 lat, licząc od końca roku, w którym została wystawiona.

Korekta może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie.

Ponadto, w przypadku nieuregulowania należności przez dłużnika w terminie 150 dni, również on jest zobowiązany do korekty deklaracji. Warto wtedy nierzetelnemu dłużnikowi przypomnieć o tym, że skoro nie dokonał płatności w ww. terminie powstają w tym zakresie nowe zobowiązania wobec urzędu skarbowego.

Pamiętaj, że nie musisz ograniczać się tylko do korekty VAT – zgodnie z Ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, możliwe jest też uznanie nieściągalnych wierzytelności za koszt uzyskania przychodu w przypadku gdy nieściągalność wierzytelności została uprawdopodobniona poprzez np. postanowienie komornika o bezskuteczności egzekucji lub innymi dokumentami. W tym zakresie możliwe jest uznanie za nieściągalną wierzytelności w kwocie brutto (wyrok NSA z 16.02.2016 r., II FSK 421/14).

Warto zatem zastanowić się, czy brak zapłaty nie pozwoli chociaż na odzyskanie podatków.

1003487_3290090826900_483165571_n

Karol Sienkiewicz 26 kwietnia 2016 in Dłużnicy, Zakaz działalności 3 komentarze

Dodatkowe przesłanki dla orzeczenia zakazu działalności

Czy przy orzekaniu o zakazie działalności istotna jest kwestia winy i skutków działań? Chodzi mianowicie o to, czy aby orzec zakaz działalności przeciwko jakiejś osobie, konieczne jest wykazanie tylko, że nie zgłosiła w odpowiednim czasie wniosku o ogłoszenie upadłości, czy także tego, jaki jest jej stopień winy oraz jakie są skutki podejmowanych przez nią działań. Dotyczy to w szczególności obniżenia wartości ekonomicznej przedsiębiorstwa upadłego oraz rozmiaru pokrzywdzenia wierzycieli.

Innymi słowy, konieczne jest odpowiedzenie na pytanie, czy wina oraz skutki działań są przesłanką dotyczącą orzeczenia samego zakazu prowadzenia działalności gospodarczej czy jedynie mają wpływ na wysokość takiego zakazu.

Na pytanie takie odpowiedział Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt I CSK 178/13, w którym wskazał tak:

Obniżenie wartości ekonomicznej przedsiębiorstwa i rozmiar pokrzywdzenia wierzycieli stanowią z mocy art. 373 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1112 ze zm.) materialnoprawne przesłanki orzeczenia zakazu przewidzianego w art. 373 ust. 1 ustawy, a nie tylko określenia jego czasowego rozmiaru.

Orzeczenie to wydane zostało w starym stanie prawnym, lecz zachowuje nadal swoją aktualność.

W konsekwencji stwierdzić trzeba, że aby orzec zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, trzeba wykazać także jakie są skutki działań osoby, wobec której ma zostać wydane orzeczenie oraz jaki jest jej stopień zawinienia w doprowadzeniu przedsiębiorstwa do złego stanu finansowego. Orzeczenie zakazu jest bowiem kwestią indywidualną i istotny jest tu element uznania sędziowskiego.

Na zdjęciu poniżej jest odwiedzony przez mnie niedawno Sąd Rejonowy Poznań- Stare Miasto w Poznaniu, gdzie reprezentuję wierzyciela w sprawie o zakaz działalności jego dłużnika. Jeden z ładniejszych sądów, w jakich byłem.

20160422_120345-01

1 … 34 35 36 37 38 … 118 Strona 36 z 118